نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکشهنوز می پرد از شوق،چشم فتراکش

علم به خون مسیحا و خضر چرب کندچو از نیام کشد تیغ، حسن بیباکش

رخی که هر دو جهان در فروغ اومحوستنظر چگونه کندبی نقاب ادراکش ؟

به خاک هر که نهال تو سایه اندازدزبان شکر برآید چو سبزه از خاکش

ازان شراب مرا شیر گیر کن ساقیکه همچو پنجه شیرست پنجه تاکش

درین بساط هرآن کس نفس به صدق کشدچو صبح،مهر شود طالع از دل چاکش

کسی که پاک نسازد دهن ز غیبت خلقهمان کلید در دوزخ است مسواکش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر چه خون جهان ریخت غمزه اش صائبهنوز رغبت خون می چکد ز فتراکش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern