اهل همت خرده خود پیش درویشان نهندمایه داران مروت گنج در ویران نهند

با جگر خوردن قناعت کن که این دون همتانکفش پیش پای مهمان پیشتر از خوان نهند

شد سخن در روزگار ما چنان کاسد که خلقدر شنیدن بر سخنور منت احسان نهند

محضر روی عرقناک است بر پاکی دلیلساده لوح آنان که تهمت بر مه کنعان نهند

نیست دست اهل غیرت دست فرسود طبیبمنت درمان به جان از درد بی درمان نهند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. داغ نومیدی است صائب گوهر بحر سرابوای بر جمعی که دل بر وعده خوبان نهند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets