وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیدخط باطل بر سواد شهر از سودا کشید

صدگل بی خار دارد در قفار هر زخم خارپای زد بر دولت خود هر که خار از پا کشید

نیست از خونابه نوشان هیچ کس جز من بجاساغر یک بزم می باید مرا تنها کشید

می شود در دیده ها شیرین تر از آب گهرهر که چندی همچو عنبر تلخی دریا کشید

طالع ما کرد یاری، ورنه آهوی حرمبر امید آن کمند زلف گردنها کشید

می کند در سایه افکندن کنون استادگیسرو بالایی که از آغوش من بالا کشید

سر بلندان زور غفلت را ز سر وامی کننددور اول پنبه را از گوش خود مینا کشید

تنگ ظرفی در خرابات مغان غماز نیستاز لب پیمانه نتوان حرف مجلس واکشید

راستی زنهار چشم از مردم دنیا مداراز عصا در خانه خود دست نابینا کشید

گوشه ای از وسعت مشرب اگر افتد به دستدر همین جا می توان در صحن جنت واکشید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می پرد از شوق می چشم امیدش همچناناز خرابات مغان هر چند صائب پا کشید

Məcnuna xoşdu o dəmlər, onu səhraya çəkər,O, şəhər sevdasını bir yeni sevdaya çəkər.

Yüz tikansız gül açıb çöldə tikanlar, görürəm,Kim tikan çəksə ayaqdan, varını zaya çəkər.

Qanlı yaşlar tökənin xırmanı hardan olacaq?Yüz qədəh mey məni, bəlkə, yenə röyaya çəkər.

Çəkməz hər kölgə məni, mən də gedim kölgələnim,Qucağımdan ucalan sərv boyun aya çəkər.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Saib hərçənd xarabati-muğandan çəkilib,Şərabın şövqü məni bir də o dünyaya çəkər.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern