دل سودازده در طره دلدار افتادگل بچینید که دیوانه به بازار افتاد

همچو مفلس که فتد راه به گنجش ناگاهبوسه را راه به کنج دهن یار افتاد

هر تنک حوصله ره یافت در آن خلوت خاصشیشه ماست که از طاق دل یار افتاد

بر دل خونشده دندان نگذارد، چه کند؟کار گوهر چو به انصاف خریدار افتاد

نیست ممکن نشود نقل مجالس اشکشدیده هر که بر آن لعل شکر بار افتاد

از جبین گوهر جان را چو عرق ریخت به خاکراه هرکس که به این وادی خونخوار افتاد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سنگ طفلان شمرد کوه گران را صائبعاشقی را که چو فرهاد به سرکار افتاد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love