خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذردچو برق بر خس و خاشاک آرزو گذرد

گره ز غنچه پیکان به عطسه بگشایداگر نسیم بر آن زلف مشکبو گذرد

ملایمت سپر سیل حادثات بودشراب شیشه شکن مشکل از کدو گذرد

به سرعتی که کند سیر، ماه در ته ابرز پیش چشم من آن آفتاب رو گذرد

کسی که حفظ کند آبروی غیرت راتمام مدت عمرش به یک وضو گذرد

سیاهروی بود پیش اهل حال کسیکه همچو خامه مدارش به گفتگو گذرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به آفتاب جهانتاب می رسد صائبسبکروی که چو شبنم ز رنگ و بو گذرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring