ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد

گره ز غنچه پیکان گشودن آسان استدل گرفته ما را توان وا کرد

درین ریاض به بی حاصلی علم گرددچو سرو مصرع موزونی آن که انشا کرد

سیاه کرد به چشمش جهان روشن رااگرچه در تن خفاش روح عیسی کرد

مرا به دست تهی همچو شانه می بایدگره ز کار پریشان عالمی وا کرد

نمی رسد به زمین پایش از صدای رحیلسبکروی که سرانجام زاد عقبی کرد

ز تیغ حادثه پروا نمی کند عاشقز موج تر نشود هرکه دل به دریا کرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در آفتاب جهانتاب محو شد صائبچو شبنم آن که دل خویش را مصفا کرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love