نه پشت پای بر اندیشه می توانم زدنه این درخت غم از ریشه می توانم زد

به خصم گل زدن از دست من نمی آیدوگرنه بر سر خود تیشه می توانم زد

خوشم به زندگی تلخ همچو می، ورنهبرون چو رنگ ازین شیشه می توانم زد

چه نسبت است به میراب جوی شیر مرا؟به تیشه من رگ اندیشه می توانم زد

ز چشم شیر مکافات نیستم ایمنوگرنه برق بر این بیشه می توانم زد

ازان ز خنده نیاید لبم بهم چون جامکه بوسه بر دهن شیشه می توانم زد

اگر ز طعنه عاجزکشی نیندیشمبه قلب چرخ جفاپیشه می توانم زد

ندیده است جگرگاه بیستون در خوابگلی که من به سر تیشه می توانم زد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خوش است پیش فتادن ز همرهان صائبوگرنه گام به اندیشه می توانم زد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring