خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد

شرربه آتش وشبنم به بوستان برگشتدل رمیده ما چند در سفر باشد

بساز با جگر تشنه چون شدی مجنونکه آب دانه زنجیر از جگر باشد

زجدوجهد گذر کن که در طریق فناحجاب اول پروانه بال وپر باشد

زنقش بادبه دست است موج دریا راصدف زساده دلی مخزن گهر باشد

نصیب چرب زبانان شود حلاوت عمرهمیشه صحبت بادام با شکر باشد

غم زمانه به بی حاصلان ندارد کارزنند سنگ به نخلی که بارور باشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کجا زسنگ ملامت غمین شوم صائبمرا که تیشه به سر سایه کمر باشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets