خرم کسی که قصر اقامت بنا نکردرفت از میان چو گل کمر خویش وا نکرد

چندان که تاختیم به دنبال عمر رااین آهوی رمیده نظر برقفا نکرد

جز من که راه عشق به تسلیم می رومبا دست بسته هیچ شناور شنا نکرد

رنگ گهر شکسته شود از بهای کمما را فلک عبث به دو عالم بها نکرد

موی سفید سبز شد از دست شانه رااز زلف مشکبار تو یک عقده وانکرد

با آه سرد من چه کند چرخ پرنجومهرگز به خرج باد زر گل وفا نکرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تااقتدا به کارگزاران عشق کرددر هیچ کار فکرت صائب خطا نکرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love