تنها ز باغ خود چمن آرا ثمر خوردآن را که باغ نیست ز صد باغ برخورد

با تشنگی بساز که باریکتر شودهرچند رشته آب گهر بیشتر خورد

در زیر تیغ حادثه ابرو گشاده باشکاین زخمها ز چین جبین بر سپر خورد

روشندلان ز نقش خود آزار می کشندکز جوهر آب آینه بر یکدیگر خورد

کلفت درین بساط به قدر بصیرت استسوزن ز خار خون جگر بیشتر خورد

تلخی نمی رسد به قناعت رسیدگاندر خاک مور غوطه به تنگ شکر خورد

جان تازه می شود ز لب روح پرورتهر کس که برخورد به تواز عمربرخورد

بی لنگری مکن که سبکسر درین محیطچون کف همیشه سیلی موج خطر خورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر کس که آشنا به سخن چون قلم شودصائب همیشه زخم نمایان به سر خورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love