کی دست کرم خواجه ز امساک برآردقارون چه خیال است سر از خاک برآرد

از طول امل هر که دهد دام سرانجامچون موج ز دریا خس و خاشاک برآرد

شد روی ترا پرده عصمت خط مشکینخون مشک چو گردد نفس پاک برآرد

چون فاخته مرغی که ز کوته نظران نیستدر بیضه سر از حلقه فتراک برآرد

چون چشم دهم آب ز رویی که حجابشاز خلوت آیینه عرقناک برآرد

از پنجه شیران نتوان طعمه ربودندل چون کسی از دست تو بیباک برآرد

در خون دل خود ز شفق غوطه زند صبحتا یک دو نفس از جگر چاک برآرد

گل‌ها همه تر دامن و مرغان همه بی‌شرمزین باغ کسی چون نظر پاک برآرد

شد سلسله جنبان ستم حسن ترا خطچون شعله که دست از خس و خاشاک برآرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پیداست چه گل چیند ازین باغچه صائبدستی که در ایام خزان تاک برآرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring