هر شیشه دلی حوصله شور نداردعریان جگر خانه زنبورندارد

در پله معراج رسد گوی ز چوگاناز دار محابا سر منصور ندارد

نادان که کند دعوی دانش بر نادانزشتی است که شرم از نظر کورندارد

زد غوطه به خون برلب هر کس زدم انگشتاین غمکده یک خاطر مسرور ندارد

از دیده بیناست غرض دیدن خوبانپوشیده به آن چشم که منظور ندارد

ز اندوختن دانه دل سیر نگردددر حرص کمی خال تو از مور ندارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب سخن سبز بود زنده جاویدفیروزه من کان نشابورندارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice