آتش لعل از رخت در عرق شرم مردسیب زنخدان تو دست ز خورشید برد

نقش شب وروز ما با مه وخور بدنشستیک ره ازین کعبتین خنده نزد نقش برد

گرچه سرم رفته است صرفه همان با من استتیغ کشید آفتاب قطره شبنم سترد

قدرشناسان وقت جان به صبوحی دهندبر سر پیمانه ای صبح نفس را سپرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از ستم روزگار صائب آسوده باشهر کس نیشی که داشت در جگر ما فشرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets