خطی کان رخ تازه می آوردجهان را به شیرازه می آورد

شرابی است لبهای میگون یارکه مستی وخمیازه می آورد

ز رخسار خوبان شراب کهنبرون صد گل تازه می آورد

ازان ساختم با خیال از وصالکه مستی به اندازه می آورد

دلی را که آشفته شد از خمارخط جام شیرازه می آورد

به آهستگی آنچه انشا کنندبلندی آوازه می آورد

مگر پوچ تا نشنوی حرف پوچکه خمیازه خمیازه می آورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز گفتار صائب ازان خون چکدکه از خون دل غازه می آورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love