از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستمبودم ز بت پرستان تا از خودی نرستم

Xudapərəst edibsən, saqi, bu meypərəsti?Nə bütpərəst idim mən, nə xudpərəst, bu bəsdi.

راهی که راهزن زد یک چند امن باشدایمن شدم ز شیطان تا توبه را شکستم

Hər yolda yolkəsən var, orda aman da olmaz,Nə qədr tövbə etdim, şeytan yolumu kəsdi.

ساقی و باده من از سینه جوش می زدروزی که بود مطرب از نغمه الستم

Təzə zünnara döndü indi mənə bu ehram,Onun eşqi sinəmdən kəsilməyən nəfəsdi.

زان دم که عشق او بست از نیستی میانمز نار تازه ای شد احرام هر چه بستم

Saqi, mənim şərabım şişəmdə coşdu-daşdı,O necə nəğmələrdi, mütribdə bu nə səsdi?

با دست در کف تن تا در خمار باشمدارم تمام عالم روزی که نیم مستم

Küləkləri ovcumda tutardım məst olanda,Xumaram, indi aləm mənimdi, bu həvəsdi?

از خود مرا برون بر، تا کی درین خراباتمستی و هوشیاری سازد بلند و پستم؟

Sən bu xarabat içrə mənə məni tanıtdır,Dağla dərəyə bənzət ayıqla burda məsti.

از صحبت گرانان در زیر سنگ بودمجز گوشه دل خود در هر کجا نشستم

Böyüklər məclisində sıxılmışam nədənsə,Həmsöhbətim ürəkdir, özgə nə var əbəsdi.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از نوخطان گسستم سررشته محبتزان دم که صائب آمد زلف سخن به دستم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. O tellərin həsrətin, Saib, qovdun ürəkdən,Sözə könül bağladın, yarın eşitdi küsdü.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love