از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستمبودم ز بت پرستان تا از خودی نرستم

راهی که راهزن زد یک چند امن باشدایمن شدم ز شیطان تا توبه را شکستم

ساقی و باده من از سینه جوش می زدروزی که بود مطرب از نغمه الستم

زان دم که عشق او بست از نیستی میانمز نار تازه ای شد احرام هر چه بستم

با دست در کف تن تا در خمار باشمدارم تمام عالم روزی که نیم مستم

از خود مرا برون بر، تا کی درین خراباتمستی و هوشیاری سازد بلند و پستم؟

از صحبت گرانان در زیر سنگ بودمجز گوشه دل خود در هر کجا نشستم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از نوخطان گسستم سررشته محبتزان دم که صائب آمد زلف سخن به دستم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love