خوش آن که به گوشه ای نشیندمردم چه که خویش را نبیند

چون بال شود وبال طاوسنقشی که به مدعا نشیند

از وی چو ندید هیچ کس خیرچون خواجه ز مال خیر بیند

غیر از انسان که وقت نعمتاز شکر کرانه می گزیند

بی سجده شکر هیچ مرغییک دانه ز خاک برنچیند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مشهور شود چو بیت معمورصائب بیتی که برگزیند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets