چون پسته زبان در دهنم زنگ برآوردآخر گل خاموشی من این ثمر آورد

در پای خزان ریخت گل و لاله این باغرنگی که به رخساره به خون جگر آورد

در کام تو زهر از کجی توست وگرنههر کس که چونی راست شد اینجا شکر آورد

ما بیخبران طالع مکتوب نداریمورنه که ازان آیه رحمت خبرآورد

فریاد که با طوطی ما سخت طرف شدهر جغد که امروز سر بیضه برآورد

قانع به زبونی مشو از نفس که اینجاگردن کسی افراخت که خصم سرآورد

معراج وصال تو نه اندازه ما بوداین مور به اقبال شکر بال برآورد

معراج وصال تو نه اندازه ما بوداین مور به اقبال شکر بال برآورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صد شکر که ننشست ز پا همت صائبتا درد غریبی به وطن از سفر آورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation