چون شبنم می بر رخ جانان بنشینددر آب وعرق چشمه حیوان بنشیند

شرمنده خونگرمی اشکم که همه عمرنگذاشت مراگردبه مژگان بنشیند

دل صاف کن آن گاه ز ماحرف طلب کناز آینه طوطی به دبستان بنشیند

مژگان شمرم بوسه زنم بر کف پایشدر چشمم اگر خار مغیلان بنشیند

آن کس که چو یوسف بودش چشم عزیزیشرط است که یک چند به زندان بنشیند

از طعنه خامان نشود کند طبیعتکی آتش سوزنده به دامان بنشیند

گر خضر ببیند لب جان پرور او رادر ماتم سر چشمه حیوان بنشیند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر کس که چو صائب به تکلف نکند زیستپیوسته چو گل خرم وخندان بنشیند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love