سفر گزین که سخن در وطن غریب نگرددشکسته پای وطن را سخن غریب نگردد

نمی توان به وطن ناله ای به درد کشیدننوای مرغ چمن در چمن من غریب نگردد

غریب روی زمین گشتم از غریب خیالیکه هیچ کس به وطن همچومن غریب نگردد

تو تا به شعله نغلطی سخن برشته نگرددتو تا یتیم نگردی سخن غریب نگردد

به هر طرف که روی گل نظربه روی تو داردمرو ز باغ که گل در چمن غریب نگردد

فروغ شمع ونسیم گل از پی تو برون رفتز رفتن تو چرا انجمن غریب نگردد

گذشت کوهکن داغ دیده با دل پرخونچگونه لاله خونین کفن غریب نگردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نبیند از نظر گرم تا غریب نوازینوای صائب شیرین سخن غریب نگردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring