بهار می گذرد ساغر چو لاله بگیرهزار بوسه ز کنج لب پیاله بگیر

ز نشأه پر طاوسی ار نداری رنگبه طاق ابروی قوس قزح پیاله بگیر

بهار عمر سبکتر ز برق می گذردچو لاله کام دل از باده دو ساله بگیر

بنوش باده گلرنگ و رو به بستان کنهزار نکته رنگین به برگ لاله بگیر

مزاج ساغر گل نازک است ای بلبلخدای را پر خود پیش سنگ ژاله بگیر

نصیحتی است ز پیر مغان به یاد مراغمی فرو چو بگیرد ترا پیاله بگیر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به عمر خضر چه خمیازه می کشی صائب؟تو نیز کام دل از باده دو ساله بگیر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love