حدیث عشق نگیرد به زاهدان هرگزز بوی گل نشود جغد شادمان هرگز

به عاقلان نتوان دوخت داغ سودا راتنور سرد نگیرد به خویش نان هرگز

اگر چه کوه غم روزگاربردل ماستنبوده ایم به طبع کسی گران هرگز

به تلخ و شور جهان همچو بحر ساخته ایمنخورده ایم غم رزق در جهان هرگز

همیشه همسفر همت بلند خودیمنداده ایم به دست کسی عنان هرگز

اگر چه نغمه طرازی مسلم است به مانخوانده ایم نوایی به بلبلان هرگز

همیشه در صدد عیبجویی خویشیمنبوده ایم پی عیب دیگران هرگز

(میان آینه و زشت رو صفایی نیستبه اهل دل نشود چرخ مهربان هرگز)

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر چه غنچه آن گلشنیم ما صائبنبسته ایم دل خود به گلستان هرگز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring