نبسته ای گره عهد برقبا هرگزنرفته ای به سروعده وفا هرگز

همیشه گرچه درآیینه خانه می گردیندیده ای رخ خود سیراز حیا هرگز

عیارجنبش مژگان او چه میدانی؟نگشته ای هدف ناوک قضا هرگز

حدیث دل نگرانی زماچه میپرسی ؟نکرده ای سفری روی برقفا هرگز

اگرچه شبنم گستاخ این گلستانمندیده ام رخ گل را به مدعاهرگز

به گردرفت ز حرص تو خرمن افلاکدهان شکوه نبستی چو آسیا هرگز

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ندیده ام اثر از آه سردخود صائبگلی نچیده ام از صحبت صبا هرگز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring