نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را

زنده و مرده به وادید ز هم ممتازندمرده دانیم کسی را که نبیند ما را

مردمی را نشود هیچ حجابی مانعسرمه خاموش نسازد نظر گویا را

دیدن عیب به هم می شکند شاخ غرورمصلحت نیست که طاوس بپوشد پا را

شمع در جامه فانوس نماند پنهانعینک از پرده خواب است دل بینا را

تا به حیرت نرسد دیده نمی آرامدسیل در بحر فراموش کند غوغا را

عاشق از سنگ ملامت نشود رو گردانطعمه از قاف سزد حوصله عنقا را

با خودی سر ز حقیقت نتوان بیرون بردگم شدن خضر بود این ره ناپیدا را

گر چنین تنگ شود دیده گردون خسیسآب از چشمه سوزن ندهد عیسی را

نشد از زخم زبان شورش مجنون ساکنخار و خس مانع طوفان نشود دریا را

کیست جز گریه به دلتنگی ما رحم کند؟سیل بر سینه مگر چاک زند صحرا را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بی رخ تازه و پیشانی خندان صائبچون صنوبر نتوان کرد ز خود دلها را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love