ای که از عالم معنی خبری نیست ترابهتر از مهر خموشی سپری نیست ترا

اگر از خویش برون آمده ای چون مردانباش آسوده که دیگر سفری نیست ترا

سرو از بی ثمری خلعت آزادی یافتجگر خویش مخور گر ثمری نیست ترا

می کند همرهی خضر، بیابان مرگتاگر از درد طلب راهبری نیست ترا

بر شکست قفس جسم ازان می لرزیکه سزاوار چمن بال و پری نیست ترا

بگسل از خویش و به هر خار که خواهی پیوندکه درین ره ز تو ناسازتری نیست ترا

زان به چشم تو بود روی زمین خارستانکه چو نرگس به ته پا نظری نیست ترا

سنگ را می شکند سنگ، ازان مغروریکه درین هفت صدف، هم گهری نیست ترا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست در بی هنری آفت نخوت صائبشکوه از بخت مکن گر هنری نیست ترا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring