گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگشز رنگ آفتابی، آفتابی می شود رنگش

نمی دانم قماش دست سیمینش، همین دانمکه کار مومیایی می کند باشیشه ام سنگش

نمی آید برون از خانه از شرم تماشاییز بس چسبیده براندام سیمین جامه تنگش

چه باشد صلح آن شیرین پسر را چاشنی یاربکه چون حلوای صلح از عاشقان دل می برد جنگش

بود چون سبزه زیر سنگ از نشو و نما عاجززبان عرض حال من زتمکین گرانسنگش

چه باشد حال دل در دست او یارب،که می پیچدبه خود چون زلف جوهر بیضه فولاد درچنگش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز ترک تنگ چشمی مردمی صائب طمع دارمکه تلخ افتاده چون بادام کوهی دیده تنگش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love