ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟

باده از خم به چهل روز به مینا آیدما به یک جوش رساندیم به گردون خود را

هیچ بر جای نماند از دل ما چون مرکزتا فکندیم ازین دایره بیرون خود را

از کشاکش نشود رشته جان فارغبالتا نپیچیم بر آن قامت موزون خود را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کوه غم در دل سودازده ما صائببیش از آن است که سنجیم به مجنون خود را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets