گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش

میگون لبی که سوخت مرا درخمار میپیمانه برنگشته تهی هرگز ازلبش

در چشم خاک راه نشینان انتظارکار هلال عید کند نعل مرکبش

چون سرو،قمریان همه گردن کشیده انددر آرزوی طوق گلوسوز غبغبش

در سینه دل به زلف تو گردد طفل شوخدر کوچه است اگر چه بود جا به مکتبش

سرچشمه ای که ریشه به دریا رسانده استاز جوش تشنگان نشود تنگ مشربش

راه سخن به سایل مبرم نمی دهندرحم است برکسی که برآرند مطلبش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به خون دل نزند کاسه،چون کند ؟هرکس که نیست دست به جام لبالبش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love