ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدفکند به ابر گهر بار لب فراز صدف

کمند جذبه ارباب حاجت است کرمکه ابر را کند از بحر پیشواز صدف

ز خوان عالم بالاست روزی دل پاکنمی کند دهن خود به بحر باز صدف

مگر که خنده دندانمای او را دید؟که شد به عقد گهر بوته گداز صدف

دهان لاف پر ازخاک باد دریا راکه پیش ابر کند دست خود دراز صدف

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز وصل گوهرازان کامیاب شد صائبکه شد ز صدق سراپا کف نیاز صدف

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets