می شود پرشور هروادی که مجنونش منموقت ملکی خوش که در صحرا وهامونش منم

از دم تیغ است پشت تیغ بی آزارترهرکه می گرداند از من روی ممنونش منم

می شود چون غنچه کار دل به خون خوردن تمامنیست هرکس تشنه خون تشنه خونش منم

هرکه کرد ادراک من دریافت راز چرخ راآسمان سر بسته مکتوبی است مضمونش منم

زاهل همت کم شود خمخانه گردون تهیگر فلاطون رفت از عالم فلاطونش منم

عشق خوش دارد مرا بهر فریب دیگرانپیش پای ساده لوحی نعل وارونش منم

چارباغ عالم از طبع روانم تازه استدجله و نیل و فرات ورود جیحونش منم

نیستم شرمنده حرفی چه جای بوسه ایگرچه عمری شد اسیر لعل میگونش منم

می خورم دانسته بازی از فریب وعده اشورنه از پی بردگان نعل وارونش منم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ناله من می رسد صائب به آن عشرت سرگربه ظاهر دور از بزم همایونش منم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets