زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارمبه صد دریا نگردد پاک, دامانی که من دارم

ز وحشت سایه بر گِرد من مجنون نمی‌گرددندارد کعبه گرد خود بیابانی که من دارم

تماشای بهشت از خلوتم بیرون نمی‌آردبه است از جنت دربسته زندانی که من دارم

ز سهمش پنجهٔ شیران چو برگ بید می‌لرزددرون سینه از تیرش نیستانی که من دارم

ز اکسیر قناعت می‌شمارم نعمت الواناگر رنگین به خون گردد لب نانی که من دارم

توکل می‌دهد سامان کار من به آسانیندارد هیچ رهرو میرسامانی که من دارم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز مد عمر جاویدان ندارد کوتهی صائبز دست و تیغ او زخم نمایانی که من دارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets