به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشمنمی دانم چه می گوید نسیم صبح در گوشم

هنوز از طعن خامی نیش می خوردم ز زنبورانکه بر می داشت از جا سقف این میخانه را جوشم

من آن بحر گهرخیزم بساط آفرینش راکه گوهر می شود سیماب اگر ریزند در گوشم

به اندک روزگاری بادبان کشتی می شدز لطف ساقیان سجاده تزویر بر دوشم

از آن روزی که بر بالای او آغوش وا کردمدگر نامد بهم چون قبله از خمیازه آغوشم

ز هوش خود در آزارم نوایی آرزو دارمکه نتواند عنان خود گرفتن محمل هوشم

به کار دیگران کن ساقی این جام صبوحی راکه تا فردای محشر من خراب صحبت دوشم

تو دست از خود نمایی بر مدارای خصم بیجوهرکه من در جوهر خود همچو آب تیغ خس پوشم

ز چشمش مستی دنباله داری قسمت من شدکه شد نومید صبح محشر از بیداری هوشم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کنار مادر ایام را آن طفل بدخویمکه نتواند به کام هر دو عالم کرد خاموشم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern