خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیمپشت دستی به گل چیده و ناچیده زدیم

هر دم از ماتم برگی نتوان آه کشیدچار تکبیر بر این نخل خزان دیده زدیم

حاصل ما ز عزیزان سفر کرده خویشمشت آبی است که بر آینه دیده زدیم

هدف ناوک دلدوز مکافات شدیمبر سر خاری اگر پای نفهمیده زدیم

قدم از چشم نمودند سبک رفتارانما درین بادیه تن چون ره خوابیده زدیم

خار سیلاب پریشان نظری خواهد شدبخیه ای کز مژه بر دیده نادیده زدیم

برشکست خزف اکنون دل ما می لرزدگرچه بر سنگ دوصد گوهر سنجیده زدیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شد گرانخواب تر از کوشش ما صائب بختلگدی چند بر این سبزه خوابیده زدیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring