به توبه راهنمون گشت باده نابمکمند دولت بیدار شد رگ خوابم

مرا به گوشه ظلمت سرای خود ببریدکه زخم دیده نمکسود شد ز مهتابم

به پای خم برسانید سجده ای از منکه زنده در ته دیوار کرد محرابم

چه عقده وا شود از دل به زهد خشک مراچه دانه خرد کند آسیای بی آبم

به حکمت از لب من مهر خامشی بردارکه پر چو کوزه سربسته از می نابم

من رمیده کجا تنگنای چرخ کجاحریف شیشه سر بسته نیست سیمابم

ز من تلاطم این بحر بیکنار مپرسکه خوشتر از کمر وحدت است گردابم

شده است یک گره از پیچ و تاب رشته منهنوز چرخ سبکدست می دهد تابم

نشد به یار رسد نامه شکایت منغبار گشت به نزدیک بحر سیلابم

زبان شکوه بود سبزه تخم سوخته رااز آن نمی دهد این چرخ شیشه دل آبم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز چشم شور فلک امن نیستم صائبو گر نه در گذر سیل می برد خوابم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate