منم که از جگر لاله داغ می دزدمفروغ از گهر شب چراغ می دزدم

به نیم جنبش ابرو خموش می گردمبه یک نسیم نفس چون چراغ می دزدم

اگر به مجلس می صد حدیث تلخ رودبه زیرلب همه را چون ایاغ می دزدم

سراغ می کنم از مردمان نشان ترادگر ز رشک نشان از سراغ می دزدم

ز داغ بی نمکی چند زخم من سوزدز بزم عشق نمکدان داغ می دزدم

دماغ نکهت تند نسیم زلف کراستز بوی سیب زنخدان دماغ می دزدم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دگر عجب گل داغی به دستش افتاده استز صائب این گهر شب چراغ می دزدم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love