ز ابر تربیت روزگار نومیدمچو تخم سوخته از نوبهار نومیدم

ز وصل گل نبود خارپا چنان نومیدکه من ز وصل تو ای گلعذار نومیدم

پرست از گل بی خار دامن هر خاردر آن چمن که من از نوبهار نومیدم

مرا به عالمی افکنده است حیرانیکه در کنار ز بوس و کنار نومیدم

ز چار موجه دریای غم کفایت منهمین بس است که از غمگسار نومیدم

ز بازگشت گهر چون صدف بود نومیدمن آنچنان ز دل بیقرار نومیدم

چنین که بخت جفاکار در شکست من استاگر گهر شوم از اعتبار نومیدم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نسیم مصر کجاست یاد من کند صائبچنین که من ز دیار و زیار نومیدم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring