صفای روی ترا از نقاب می‌بینمبه ماه می‌نگرم آفتاب می‌بینم

اگرچه از سر زلفش بریده‌ام عمری استهنوز در رگ جان پیچ و تاب می‌بینم

غبار چهره خورشیدطلعتی فرش استبه هر زمین که به چشم پر آب می‌بینم

نژاد گوهر من از محیط یکتایی استبه یک نظر همه را چون حباب می‌بینم

کشیده دار عنان درازدستی راکه دور حسن تو پا در رکاب می‌بینم

دماغ خوردن دود چراغ نیست مرابه روشنایی دل در کتاب می‌بینم

چو موی بر سر آتش نشسته مژگانمز بس که گرم در آن آفتاب می‌بینم

کجا روم که درین صیدگاه ناکامیهزار دام ز موج سراب می‌بینم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رخ گشاده ز دل زنگ می‌برد صائبهلال عید به روی شراب می‌بینم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets