ز بوستان تو عشق بلند می گویمچو شبنم از گل روی تو دست می شویم

نمی توان دل مردم ربود و پس خم زدسواد زلف ترا مو بموی می جویم

ز بس که تشنه بوی وفای نایابمبه دستم ار گل کاغذ دهند می بویم

حریف رشک نسیم دراز دست نیمحنای بیعت گل را ز دست می شویم

وفا و مردمی از روزگار دارم چشمببین ز ساده دلیها چه از که می جویم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. میان اینهمه نازک طبیعتان صائبمنم که شعر ظفرخان پسند می گویم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love