چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویمکه من به دست قضا این طریق می پویم

نظر به عذر گناه است جرم من اندکبه خون ز دامن آلوده داغ می شویم

چو تخم، دانه اشکم نهان بود در خاکز بس که گرد حوادث نشسته بر رویم

ز دل سیاهی من آفتاب گم شد و منهلال عید درین ابر تیره می جویم

ز خواب مرگ جهد خون مرده دلهابه هر طرف که رود آستین فشان بویم

شبی فتاد به کف زلف او و عمری رفتهمان ز هوش روم دست خود چو می بویم

ز پیچ و تاب شدم زلف و از پریشانیبه گردن تو حمایل نگشت بازویم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز بس که گریه فرو خورده ام به دل صائبز جوش دل رگ ابری شده است هر مویم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring