در عین وصل داغ جدایی چو لاله امخالی و پر ز ماه چو آغوش هاله ام

شد تشنه تر ز باده روشن پیاله امخالی و پر ز ماه چو آغوش هاله ام

مجنون من به گوش فلک حلقه می کشیدروزی که بود ناف غزالان پیاله ام

هر دانه ای به دام نمی آورد مراباشد ز کوه قاف چو عنقا نواله ام

پیر مرا فسرده نسازد چو دیگرانبا کهنگی جوان چو می دیر ساله ام،

ز افسردگی اگر می لعلی کنم به جامچون لاله خون مرده شود در پیاله ام

داغی که بود بر جگر از چشم لیلیمشد تازه از سیاهی چشم غزاله ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دیگر عنان دل نتواند نگاه داشتصائب به گوش هر که رسد آه و ناله ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation