زلف مشکین را ز صبح عارض خود دور کنچون چراغ روز، گل را در نظر بی نور کن

سرنوشت عشق از پیشانی من روشن استچون توان با آب گفتن عکس را مستور کن؟

شعله چون برگ خزان از آه سردم رنگ باختفکر فانوس ای کلیم از بهر شمع طور کن

خاطر آیینه وحدت غبارآلود شدگرد هستی را به چوب دار از خود دور کن

خاکساری جاده ای دارد ز مو باریکترگردن تسلیم نازک چون میان مور کن

سر چه باشد کس نبازد در ره داغ جنون؟این کدوی پوچ را در کار این زنبور کن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دوش خاطر را سبک کن صائب از گرد حیاترو به معراج فنا آنگاه چون منصور کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love