مرا ز لاله چراغ نظر شود روشنز قرب سوخته جانان شرر شود روشن

چو آتش جگر لعل، بی زوال بودچراغ هر که به خون جگر شود روشن

ز بس گرفته ز نادیدنی شده است دلمز زنگ، آینه ام بیشتر شود روشن

ز حرف سرد دل ما چو غنچه بگشایدچراغ ما به نسیم سحر شود روشن

دلی که تیره ز اوضاع روزگار شده استدر آفتاب قیامت مگر شود روشن

به گرمخونی من خسته ای ندارد عشقچو شمع از رگ من نیشتر شود روشن

گره ز کار دل من شود به آبله بازچنان که چشم صدف از گهر شود روشن

نکرد گرمی پرواز بی پر و بالمکجا ز شمع مرا بال و پر شود روشن؟

درین محیط عنان را کشیده دار چو موجکه از استادگی آب گهر شود روشن

چراغ هر که ز دلهای گرم افروزدز آستین صبا بیشتر شود روشن

ز رشک حسن گلوسوز یار نیست بعیدچو شمع سبز اگر نیشکر شود روشن

ز عمر قسمت ما نیست جز زمان وداعچو آن چراغ که وقت سحر شود روشن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نرفت تیرگی از دل به سعی ما صائبمگر ز پرتو اهل نظر شود روشن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love