بارست خنده بر دل کلفت پرست منپر خون بود دهان گل از پشت دست من

مینا زبان مار شود در شکستگیرحم است بر کسی که بود در شکست من

قمری بود ز حلقه به گوشان سرو و منآن قمریم که سرو بود پای بست من

گیرنده تر ز دست شده است آستین مناکنون که رفته دامن فرصت ز دست من

در بزم وصل از من بی دل اثر مجوکز خود تمام برده مرا نیم مست من

تا خط عنبرین نکند نامه اش سیاهایمان نیاورد به خدا خودپرست من

آتش به زیر پاست چو شبنم مرا ز گلشوید اگر چه گرد ز دلها نشست من

یک بار تیر من به غلط بر هدف نخوردبا آن که می برد کجی از تیر، شست من

هر نخل سرکشی که درین سبز طارم استاز زور می چو تاک بود زیردست من

دیگر غبار دامن هیچ آشنا نشدتا آشنا به دامن شب گشت دست من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون موج در خم خس و خاشاک نیستمصائب نهنگ می کشد از بحر شست من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring