رسید صبر به فریاد بینوایی ماکلید روزی ما شد شکسته پایی ما

عجب که دیده ما سیر گردد از نعمتکه ساختند نگون، کاسه گدایی ما

سبک چو ابر بهاران ز لاله زار، گذشتز خارزار ملامت برهنه پایی ما

ز لطف بیشتر از قهر دلشکسته شویمز سنگ سخت تر افتاده مومیایی ما

به نور عاریه محتاج نیستیم چو ماهکه هست از نفس خویش روشنایی ما

نمی رسد به هدف گر به آسمان رفته استنکرده ترک هوا، ناوک هوایی ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز بس چو غنچه پیکان گرفته دل گشتیمنسیم دست کشید از گرهگشایی ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring