شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ایچشم بد دور که سرفتنه دوران شده ای؟

هر چه در خاطر عاشق گذرد می دانیخوش ادایاب و ادافهم و ادادان شده ای

تو که هرگز سخن اهل سخن نشنیدیچون سخنساز و سخن فهم و سخندان شده ای؟

تو که از خانه ره کوچه نمی دانستیچون چنین راهزن و رهبر و ره دان شده ای

تو که از شرم در آیینه ندیدی هرگزبه اشارات که این طور شفادان شده ای؟

تا پریروز شکرخند نمی دانستیاین زمان صاحب چندین شکرستان شده ای

بر نهال تو صبا دوش به جان می لرزیداین زمان بارور از میوه الوان شده ای

پیش ازین بود نگاه تو به یک دل محتاجاین زمان دلزده زین جنس فراوان شده ای

بود آواز تو چون خنده گل پرده نشینچه ز عشاق شنیدی که نواخوان شده ای؟

یوسف از قافله حسن تو غارت زده ای استبه دعای که چنین صاحب سامان شده ای؟

جای قد، سرو خجالت کشد از روی بهارتا تو چون آب درین باغ خرامان شده ای

دل و جان خواه ز عشاق که با آن رخ و زلفلایق صد دل و شایسته صد جان شده ای

می توان مرد برای تو به امید حیاتکه ز خط خضر و ز لب عیسی دوران شده ای

از ادای سخن و از نگه عذرآمیزمی توان یافت که از جور پشیمان شده ای

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون فدای تو نسازد دل و دین را صائب؟که همان طور که می خواست بدانسان شده ای

Ey gözəl, həm meypərəst, həm də qəzəlxan olmusan,O yaman gözdən uzaq, məşhuri-dövran olmusan.

Hər nə keçsə fikrimizdən, sən bilirsən ilk dəfə,Xoş əda, xoş xasiyyət, həm də məqamdan olmusan.

Sən ki bir vaxt evinin küçəsini bilməz idin,İndi həm yol göstərən, həm yol kəsən can olmusan.

Bu ötən axşamadək yox idi şəkkər gülüşün,Şəkkərstanda bitən gül kimi xəndan olmusan.

Sərvidin, sübh yelindən budağı tir-tir əsən,İndisə hər şaxəsi meyvəylə əlvan olmusan.

Səndən ötrü öləridim, bu həyatımdı, deyə,Surəti Xızr, ləbi İsayi-dövran olmusan.

Utanıb baxmaz idin aynada öz surətinə,İndi bu hövsələ, bu fikridə hardan olmusan?

Qəlbü can istədi aşiqdən o xəttinlə xalın,Can alan ovçumusan, yoxsa ki canan olmusan?

Sən ki söz dinləmədin, söylədi söz əhli sənə,Söz bilən, söz dərk edən, sözlü bir insan olmusan.

İndiyədək nəzərin bir ürəyə möhtac idi,İndi qəlb ovlamağa sahibi-fərman olmusan.

Gül kimi pərdədə qalmışdı səsin xeyli zaman,Kim verib dərsini, sən indi nəvaxan olmusan?

Hüsnünün qafiləsin Yusifi-Kənan soydu,Fəxr elə, hüsnüdə sən sahibi-dastan olmusan.

Yeri var, sərv xəcalət çəkə öz qəddindən,Su kimi, sən bu bağa yaz başı ehsan olmusan.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Canını, qəlbini Saib sənə etmişsə fəda,Necə ki istəmisən, eylə də əlan olmusan.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring