در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی

مویت سفید گشت و همان از شراب تلخدر شیر زندگانی خود آب می کنی

دل را برای جسم ز می می کنی خرابتعمیر دیر از گل محراب می کنی

از توبه حرف می زنی و باده می خوریبیدار می شوی و دگر خواب می کنی

در قلزمی که کشتی نوح است در خطربالین ز گرد بالش گرداب می کنی

سررشته حیات به آخر رسید و توپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنی

درمان شیب باده روشن نمی کندزخم کتان رفو چه به مهتاب می کنی؟

چون عقل و هوش و دین و دلت را شراب بردآهنگ این سفر به چه اسباب می کنی؟

موی سفید، مشرق صبح قیامت استوقت است توبه گر ز می ناب می کنی

از روی گرم دل به تو پرتو نمی رسدتا پشت خویش گرم به سنجاب می کنی

همت زراستان، گه افتادگی بجویبالین ز راه ساز، اگر خواب می کنی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اول دل و زبان خود از توبه پاک کنصائب اگر نصیحت احباب می کنی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern