سخن شیخ محی ملت و دینچون نکرد این دل مرا تسکین

راستی دیدم آن سخن همه خوبلیک می​داشت نوعی از آشوب

سر این حال را من از استادباز پرسیدم او جوابم داد

سعی شیخ اندر آن فتاد مگرکه نویسد هر آنچه دید نظر

قلم او چو در قدم نرسیدپای تحریر از آن سبب لرزید

آن نه زو بود فتنه و کینهزشت زنگی بود به آئینه

شیخ و استاد من امین الدّیندادی الحق جوابهای چنین

من ندیدم دگر چنان استادکافرین بر روان پاکش باد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets