به اختیار دلی برد چشم یار از منکه دور از او ببرد گریه اختیار از من

به روز حشر اگر اختیار با ما بودبهشت و هر چه در او از شما و یار از من

دگر قرار تو با ما چنین نبود ای دلکه خنجری شوی و بگسلی قرار از من

سیه تر از سر زلف تو روزگار من استدگر چه خواهد از این بیش روزگار از من

به تلخکامی از آن دلخوشم که می‌ماندبسی فسانه شیرین به یادگار از من

ترانه‌ها فکند جاودانه در آفاقچو بر فلک شود این ناله‌های زار از من

دمد ز تربت من لاله‌ها چو یاد آرندپیاله‌نوش حریفان به نوبهار از من

در انتظار تو بنشستم و سرآمد عمردگر چه داری از این بیش انتظار از من

شبی که از در مهتابی آمدی یاد آرچه مایه گوهر اشکی که شد نثار از من

گواه عهد تو آن شب ستارگان بودندهنوز شاهدکانند شرمسار از من

به اختیار نمی‌باختم به خالش دلکه برده بود حریف اول اختیار از من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گذشت کار من و یار شهریارا لیکدر این میان غزلی ماند شاهکار از من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love