کس نیست در این گوشه فراموش‌تر از منوز گوشه‌نشینان تو خاموش‌تر از من

هر کس به خیالی‌ست هم‌آغوش و کسی نیستای گل به خیال تو هم‌آغوش‌تر از من

می‌نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاقاما که در این میکده غم‌نوش‌تر از من؟

افتاده جهانی همه مدهوش تو، لیکنافتاده‌تر از من نه و مدهوش‌تر از من

بی‌ماه رخ تو شب من هست سیه‌پوشاما شب من هم نه سیه‌پوش‌تر از من

گفتی «تو نه گوشی که سخن گویمت از عشق»ای نادره‌‌گفتار! کجا گوش‌تر از من؟

می‌خوابم و چشم از حسد مدعی‌ام بازکو خرتر از این حاسد و خرگوش‌تر از من

بیژن‌تر از آنم که به چاهم کنی ای تُرک!خونم بفشان، کیست سیاووش‌تر از من؟

با لعل تو گفتم که «علاجم لب نوش است»بشکفت که یارب چه لبی نوش‌تر از من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آخر چه گلابی است به از اشک من ای گل؟دیگی نه در این بادیه پرجوش‌تر از من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love