دوش در خواب من آن لاله‌عذار آمده بودشاهد عشق و شبابم به کنار آمده بود

در کهن گلشن طوفان‌زده خاطر منچمن پر سمن تازه بهار آمده بود

سوسنستان که هم‌آهنگ صبا می‌رقصیدغرق بوی گل و غوغای هزار آمده بود

آسمان همره سنتور سکوت ابدیبا منش خنده خورشید‌نثار آمده بود

هر چمن صحنه‌ای از عشق و وفا لیک از منصحنه بیش از همه پرنقش‌و‌نگار آمده بود

تیشه کوهکن افسانه شیرین می‌خواندهم در آن دامنه خسرو به شکار آمده بود

رد پایی مگر از لیلی و کم‌کم مجنونناخودآگاه سوی یار و دیار آمده بود

سرو ناز من شیدا که نیامد در بردیدمش خرم و سرسبز به بار آمده بود

خواستم چنگ به دامان زنمش بار دگرناگه آن گنج روان راهگذار آمده بود

لابه‌ها کردمش از دور و ثمر هیچ نداشتآهوی وحشی من پا به فرار آمده بود

یوسفی بود و زلیخا و همان توسن عشقکز نهیب ملک‌العرش، مهار آمده بود

چشم بگشودم و دیدم ز پس صبح شبابروز پیری به لباس شب تار آمده بود

مرده بودم من و این خاطره عشق و شبابروح من بود و پریشان به مزار آمده بود

آوخ این عمر فسونکار به جز حسرت نیستکس ندانست در اینجا به چه کار آمده بود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شهریار این ورق از عمر چو درمی‌پیچیدچون شکنج خم زلفت به فشار آمده بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love